Κυριακή 19 Οκτωβρίου

this is the end my friend

ΤΕΛΟΣ

τέλος και εσύ, (δε μου χρειαζόταν καν η σημερινή επιβεβαίωση- το κατάλαβα απο χτες το βράδυ- χαζή δεν είμαι δυστυχώς)

τέλος και το μπλογκ που ξεκίνησε ως ανώνυμο και το έμαθε όλος ο κόσμος.

τέλος και ο Παθ, που σβήνει τα μπλογκς του κόσμου (βλ. λημέρι)

ευχαριστώ όλους τους φίλους μπλογκερ για την παρεούλα τους, και τις ατάκες τους όλο αυτό τον καιρό, το νέο μου μπλογκ, και το νέο μου ψευδώνυμο θα τους το στείλω σε μυνηματάκι στο προφίλ τους, γιατι τους αγάπησα πολύ και δε θέλω να τους χάσω.

ανωνυμία, σου ξαναρχομαι.


Τετάρτη 15 Οκτωβρίου

Ο σκίουρος μου

το ήξερα από πάντα. το επιβεβαίωσα βλέποντας το ice age. οι σκίουροι ευθύνονται για  όλα τα κακά του κόσμου τούτου.

ο δικός μου σκίουρος είναι ο πρώην μου. από πάντα σκίουρο τον αποκαλούσα. του άφηνα βελανίδια στο τραπέζι.

ο σκίουρος λοιπόν, με τον οποίο έχουμε χωρίσει εδώ και πολύ καιρό, κατέχει ραντάρ υψηλής ακριβείας, και μεγάλης εμβέλειας το οποίο λειτουγεί 24-7. το ραντάρ του αυτό εντοπίζει τους άντρες της ζωής μου. αν δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον, το ραντάρ υπολειτουργεί σε safe mode, και ο σκίουρος επίσης. μόλις κάτι αρχίσει να κινείται, ο σκίουρος χτυπάει αλύπητα, χωρίς ενδιασμούς, χωρίς φόβο και πάθος.

πριν καιρό για παράδειγμα, έβγαινα με ένα συνάδελφο από τη δουλειά. ο σκίουρος, που επι μήνες ήταν ναυαγός στο νησί του Λόστ και όλοι τον είχαν για νεκρό, μου τηλεφώνησε ένα βράδυ στις 8, και μου είπε:

- είναι πολύ αργά, η μπορώ να σου πω για ένα εκπληκτικό εστιατόριο που άνοιξε, στο οποίο έχω κλείσει το καλύτερο τραπέζι για μας τους δύο? έχω διαλέξει ένα πολύ καλο κρασί, και θέλω τόσο πολύ να σε κεράσω.

εγω που στις 9 είχα ραντεβού με τον δόλιο το Γιούρι, απάντησα στο σκίουρο χωρίς δεύτερη σκέψη:

- όχι δεν είναι καθόλου αργά. δεν έχω κανονίσει τίποτε για απόψε.

δεν τηλεφωνησα κάν στον καημένο το Γιούρι για να του ακυρώσω (συγνώμη ζητώ τώρα πια, κάνοντας την αυτοκριτική μου). έπεσα στην παγίδα του κανονικότατα, σαν αστακουδάκι που μπήκε στο κλουβί και δεν ξέρει να κανει όπισθεν.

μέρες μετά βρέθηκα με το Γιούρι και του εξηγησα πως 'δυστυχώς δεν προχωράει το πράγμα και καλύτερα να μην ξαναβγούμε'

την προηγούμενη άνοιξη, ο σκίουρος διορίστηκε αλλού, και έφυγε απο το Σαλόνικα. με δάκρυα στα μάτια περάσαμε μαζί την τελευταία του νύχτα στην πόλη (την οποία για κάποιο παράξενο λόγο δεν πέρασε με την οικογένεια του, αλλά ούτε με την τότε γκομενα του). του έγραψα άπειρα cd. του ζωγράφισα κάρτες. πέρασα πολλά βράδια μιλώντας του στο κινητό,  ε, κάποια στιγμή το πήρα απόφαση. τέλος, έφυγε.

αμ, δε. λογάριαζα χωρίς το ραντάρ.

κρίνοντας από τις προηγούμενες εγγραφές, συμπεραίνει κανείς πως προφανώς για κάποιον χτυπάει η καρδουλα μου, αυτήν την περίοδο. κατ' επέκταση χτύπησε και ο σκίουρος σήμερα.

- τι κάνεις? ήρθα, είμαι Θεσσαλονίκη. Θέλω να σε δω.

- είμαι πολύ καλά, ευχαριστώ.

- το κατάλαβα πως είσαι καλά από τη χροιά της φωνής σου. χαίρομαι τόσο πολύ για σένα που είσαι καλά. θέλω να σε δώ

- δε μπορώ σήμερα

- ενταξει τότε, αύριο το βράδυ. θέλω να σε δω

- δε μπορώ το βράδυ, να πιούμε ένα καφεδάκι το απόγευμα, να τα πούμε?

θα το πιούμε το καφεδάκι. θα χαρώ πάρα πολύ να τον δώ. γιατι είναι ο καλύτερος σκίουρος του κόσμου. με το πιο γάργαρο χαμόγελο, με το ποιο έξυπνο χιούμορ. αλλά ως εδώ και μη παρέκει. δεν είμαι πια σκιουρίνα με ακούς? δε με φορά το ραντάρ σου καρδιά μου.


Τετάρτη 15 Οκτωβρίου

I keep smiling

δε σου αρέσει ο Λαζόπουλος το λοιπόν. δε μπήκες όπως στον κόπο να μου το πεις. ήρθες να τον δούμε μαζί, γιατί εμένα μου αρέσει. εμένα που δε μου άρεσε καθόλου το πουκάμισο σου την προηγούμενη φορά, και γι αυτό χτές το βράδυ πρόσεξες πολύ τι θα φορέσεις. και ήσουν τόσο αφοπλιστικά όμορφος, που δεν ήθελα να σου λέω τίποτε αλλό πέρα από αυτό.

χτες μια φίλη μου που δε σε ξέρει, με ρώτησε αν είσαι όμορφος. δεν ηξερα να της απαντήσω. για μένα η ομορφιά είναι αλληλένδετη αποκλειστικά και μόνο με τα συναισθήματα μου. δεν ξέρω αν για τους γύρω μου είσαι όμορφος και δε με αφορά.

η γλύκα της φωνής σου, βάλσαμο στην ψυχή μου.

με κάνεις να χαμογελάω. μου είχε λείψει τόσο πολύ.


Τρίτη 14 Οκτωβρίου

μπορώ να αρνηθώ?

ποιος τη χέζει και τη δουλειά, και τον πανικό και τις στεναχώριες.

σου τηλεφωνώ, σε ρωτάω, και μου απαντάς:

- μπορώ να αρνηθώ σε σένα? δε μπορώ?

και τότε εγώ χαμογελάω σα μικρό παιδί. και σου το λέω. πρόσεχε τι μου τάζεις. πρόσεχε τους τρελλους και τα μικρά παιδιά. και μου λες πως εγώ για σένα είμαι ένα μικρό παιδί, και προσέχεις πολύ.

και εγώ χαμογελάω σαν το χαζό........


Δευτέρα 13 Οκτωβρίου

used to be

μας το θύμιζες μέρες πρίν.

- σε 5 μέρες έχω γενέθλεια.

την παραμονή γύρω στις 9, δεν κρατιόσουνα ποτές, και ρωτούσες αν σου αγοράσαμε τούρτα έκλπληξη για να σβήσουμε κεριά στις 12 το βράδυ.

γινόταν τέτοιο πανυγήρι που η μικρή ήθελε να σβήνουμε κεριά και στις γιορτές.

η μικρή που δε κρατιόταν (σπόρος τότε) και σου έλεγε:

- δε σου λέω τι, γιατι είναι έκπληξη αλλά σου πήραμε δώρο και το κρύψαμε στη ντουλάπα του Σταύρου. είναι τυλιγμένο σε πράσινο με μπες καρό χαρτί και έχει και μία πράσινη κορδέλα.  αλλά δε σου λέω τι είναι.

φυσικά ήταν μία λακόστ μπλούζα. δε φορούσες ποτέ τίποτε άλλο. όσες πόλο κι αν σου αγόρασα απο την Αμερική δε σε βολεψαν ποτέ. Μόνο μια μπος γκρι που σου πήρα από τα αφορολογητα απο τη Σουηδία, θυμάσαι? η μόνη μπλούζα σου που δεν ήταν λακόστ. θυμάσαι που γυρνούσαμε απο τη Σουηδία και τηλεφωνούσες στη μικρή να τη ρωτήσεις τι σου πήραμε 'έκπληξη'? δε γινόταν να πάμε κάπου και να μη σου πάρουμε δώρο.

πόσες φορές ένιωθα ότι ήσουν εσύ το παιδί και εγώ ο γονιός. και πόσο πολύ με έκανε να ευτυχισμένη αυτή η σκέψη. αυτό το απίστευτο χαμόγελο σου  που γέμιζε όλο σου το πρόσωπο. αυτή η πλευρά σου που μόνο εγώ ήξερα. όλοι μου λέγαν πως μόλις με έβλεπες άλλαζε η μορφή σου. πως έπαυες να είσαι ο σκληρος επιχειρηματίας, και μόνο χαμογελούσες. δε ξέρω, εγώ δεν είδα ποτέ άλλη μορφή στο πρόσωπο σου 33 χρόνια.

τώρα τι είμαι χωρίς εσένα? ζωή που κυλάει χωρίς νόημα κανένα. το νερό στο ποτάμι απλά φτάνει στη θάλασσα, γιατί αυτό έμαθε να κάνει. όχι γιατί έχει ορμή, όχι γιατί κρύβει μέσα του ζωή. όχι γιατί παρουσιάζει το παραμικρό ενδιαφέρον.

σήμερα θα έκλεινες τα 61. θα μου έλεγες πάλι ότι θέλεις να γίνεις παππούς. ότι θα ήσουν ο καλύτερος του κόσμου, που τα εγγόνια θα χόροπηδούσαν πάνω στην κοιλιά του, και θα τους έκανε όλα τα χατήρια, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. όμως εγώ δεν θέλω να κάνω παιδιά, καλέ μου. πως θα με χάσουν μια μέρα και θα νιώθουν όπως νιώθω τώρα εγώ? δε γίνεται. τόσο δύσκολη ζωή, γιατί να την χαρίσω?


Τρίτη 7 Οκτωβρίου

butterflies in my stomach

mixed emotions.

truth, dare, future, present, having fun, am I fucking responsible?, what about the deadlines?, friends, smiles, all in the blender machine


Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου

Η δικιά μου σειρά από ατυχή γεγονότα

violet.jpg

Η κουλτούρα λειτουργούσε για μένα ομοιοπαθητικά, εδώ και πολλά χρόνια.

Για παράδειγμα, όταν  έχασα τον πατέρα μου, ένα χρόνο πριν, κάθησα και είδα μονομιάς όλους τους κύκλους του 6 feet under,  ένα αμερικάνικο σήριαλ για μία οικογένεια με 3 παιδιά, που έχασε τον πατέρα (από το πρώτο επισόδειο της πρώτης σαιζόν) και ζούσε από ένα γραφείο κηδειών. Η μία κηδεία διαδεχόταν την άλλη, και εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να βλέπω μέχρι που κηδεύτηκαν όλοι ανεξαιρέτως οι πρωταγωνιστές και όλα μπήκαν στην θέση τους.

Στη φάση που είμαι τώρα η υποχθόνια θεία μου, επιθυμεί με πλαστά συμβόλαια να εκμεταλευτεί την περιουσία της μικρής μου αδελφής. εμείς με τη σειρά μας προσπαθούμε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες.

η θεία μου το λοιπόν, στον δικό μου φανταστικο μικρόκοσμο είναι ο Κόμης Ολαφ. Η μικρή μου αδελφή είναι η Σάνι, ο μεσαίος αδελφός μου είναι ο Κλάους, και εγώ είμαι η Βάιολετ.

Ρουφάω το ένα βιβλίο μετά το άλλο. Μία φράση που εδώ σημαίνει 'δεν κοιμάμαι τώρα πια τα βράδυα, γιατί το μόνο που θέλω είναι να τελειώσω και τα 13 βιβλία του Λέμονυ Σνίκετ, μπας και όλα επιτέλους μπουν στη θέση τους'

θα ήθελα πάρα πολύ να δέσω τα μαλλιά μου με μία κορδέλλα, και να μπορέσω να εφεύρω τη λύση, ή να έχει διαβάσει κάτι ο αδελφός μου που να μας οδηγήσει στο σωστό μονοπάτι, ή τελος πάντων να δακώσει η μικρή μου όλα τα συμβόλαια, και να τα ακυρώσει με τον τρόπο αυτό.  για μένα ΕΑΠ θα πεί Ελληνική Αθάνατη Πραγματικότητα.

PS . αγαπημένοι μου αναγνώστες, αν δεν έχετε ασχοληθεί με τα εν λόγω βιβλία, προφανώς η εγγραφή αυτή δε θα έχει για σας το παραμικρό νόημα. Καλύτερα λοιπόν να κάνετε search στο google για το το πιο μικρό ξωτικό.


Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου

που είναι ο κουρσάρος, ΟΕΟ?

τα λόγια είναι περιττά.

απλά, αν μπορώ να βοηθήσω με κάποιον τρόπο παίδες, please let me know.

(στα σαλλλλλονικιώτικα:)

ΜΕ ΛΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΛΛΛΗΜΕΡΙ (Mε παχύ λλλλλ)


Δευτέρα 1 Σεπτεμβρίου

οι ιστιοφλώροι γύρισαν στη Σαλονίκη

πήγα.

γύρισα.

άλλος άνθρωπος.

εξωτερικά και εσωτερικά.

εξώτερικά:

πιο μαύρη από τα παλικάρια που πουλάνε cd. με κοιτάζω στον καθρέφτη και γελάω. έγω και μάσκα το σχήμα των γυαλιών. ψάχνω μια μαύρη πουδρα που είχα αγοράσει στην αρχή του καλοκαιριού

με γρατζουνιές στο δεξί κωλομέρι (σε όλο το κωλομέρι όμως) και στο μπουτι, και στη γάμπα γιατί γκρεμοτσακίστηκα στα βράχια στο Κρυαρίτσι οδεύοντας σε μία παραλία γυμνιστών

με μπράτσα πιο δυναμομένα από το πολύ το τράβα, τράβα στα σκοινιά.

με έρπη στα χείλια γιατί χέστηκα από το φόβο μου μια μέρα που είχε 6 μποφώρ

με διάρροια (όλη δικιά μου) μιας και στο σκάφος με την τουαλέτα δε τα πάω πολύ καλά, και όλα όσα μπήκαν τόσες μέρες και μου φούσκωσαν την κοιλιά, σήμερα έπρεπε να βγούν. ένα γεύμα από τα τόσα δε μπορούσε να περιμένει για αύριο το πρωι? όχι και πάλι όχι. δε βαριέσαι, έπεσε η κοιλιά....

εσωτερικά:

 διάβασα 3 βιβλία σε 9 μέρες. για μένα χρόνος ρεκόρ.

γαλήνεψα. βρήκα τον εαυτό μου. όλες τις στιγμές που σιχτήριζα τα κωλομποφώρ, και ορκιζόμουνα πως του χρόνου δε θα πάω διακοπές με σκάφος τις έχω πάρει πίσω.

χτες το βράδυ μέθησα. μέθησα και γελούσα. είχα χρόνια να μεθήσω και να μη κλαίω. μόνο να γελάω. μια βραδυά στο Άμστρενταμ πριν χρόνια μετά από τσιγάρα, space cake και παραισθησιογόνα μανιτάρια, είχα γελάσει μετά από μαστούρα. από τότε μόνο έκλαιγα. μέχρι χτές το βράδυ.

συμπεράσματα μετά από 9 μέρες εν πλώ:

 το νά έχεις 4 αγόρια και να είσαι η μόνη γυναίκα, είναι πολύ ερωτική διαδικασία. με τα τατουάζ τους, να θέλουν να τους βάλεις αντηλιακό στην πλάτη, να χαμογελάνε σα μωρά παιδιά γιατί τους φωτογραφίζεις, να γαργαλιούνται όταν τους τζιγκλάς, να ενθουσιάζονται γιατί τους μαγείρεψες, να μπεκροπίνουν όλη μέρα..... όνειρο

οι άνθρωποι μεγαλώνουν. τα παιδιά γίνονται άντρες. οι άντρες γίνονται παράξενοι, ιδιότροποι. αλλα όλοι έχουν το κουμπί τους

οι γύφτοι, γύφτοι θα πεθάνουν. θίγονται από το κέρασμα γιατί δεν έχουν μάθει οι ίδιοι να είναι κημπάρηδες (ή όπως αυτό γράφεται)

το να είσαι καπετάνιος είναι πολύ μεγάλο πράγμα. η σωτηρία της ψυχής είναι ακόμη μεγαλύτερο.

δε μπορώ να σώσω όλο τον κόσμο. θα σώσω τον ευατό μου φέτος. θα τον βάλω στον θρόνο που πάντα τον περίμενε.

Υ.Γ. η εγγραφή αυτή είναι εγωκεντική. ίσως να έχω γίνει και εγώ λιγουλάκι....


Παρασκευή 22 Αυγούστου

off we go sailing

η ώρα είναι δέκα και μισή το βράδυ.

είμαι ακομη στο γραφείο. είναι Παρασκευή.

έχω κι άλλη δουλειά.

δε ξέρω τι ώρα θα τελειώσω.

όμως, αύριο φεύγω.

9 η ώρα το πρωι θα είναι τα παιδιά σπίτι μου. θα ψωνίσουμε απο το σούπερ μάρκετ, και θα φύγουμε για 9 μέρες με το σκάφος.

δε ξέρω τι ώρα θα τελειώσω.

δε ξέρω τι ώρα θα φτάσω σπίτι μου.

φυσικά δεν έχω ετοιμάσει τα πράγματα μου (αλίμονο)

φυσικά τους έστειλα ε μαιλ και τους  έβρισα που θα ξεκινήσουμε τόσο νωρίς. χέστηκαν. βρώμησε.

είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που θα πάω διακοπές μόνη μου με 4 άντρες. τουλάχιστον μέχρι την Τετάρτη που θα επιβιβαστει και η πολύ ψιλή ψιλή.

αλλά δε με χαλάει τίποτε απο τα παραπάνω.

ποτέ ξανά δεν είχα ανγκη τόσο πολυ να πάω διακοπίτσες.

αντε, καλές θάλασσες

Profile

frokalo Frokalo
Θεσσαλονικη
Το προφίλ μου

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Οκτώβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
      1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031     
Powered by pathfinder blogs


Salonica, Greece Weather Forecast